صفحه‌کلید استاندارد QWERTY را بشناس
این نسخهی پیشنمایش عمومیه. برای نمره گرفتن، ذخیرهی پیشرفت و باز کردن درسهای بعدی ثبتنام کن.
ثبتنام رایگانورودQWERTY چیست و چرا استاندارد جهانی است؟
به صفحه‌کلیدت نگاه کن. ردیفِ بالای حروف را از چپ به راست بخوان: Q W E R T Y. همین شش حرفِ اولِ این ردیف، نامِ کلِ این چیدمان را ساخته‌اند: QWERTY. این همان نقشه‌ای است که روی تقریباً همهٔ کیبوردهای انگلیسیِ دنیا — ویندوز، مک و لینوکس — به‌صورت پیش‌فرض موجود است.
مزیتِ بزرگش این است: وقتی یک‌بار جای حروف را با انگشتانت یاد بگیری، روی هر کیبوردِ انگلیسی‌ای می‌توانی بدونِ نگاه‌کردن تایپ کنی، چون جای حرف‌ها همه‌جا یکی است.
US-QWERTY یعنی کدام نسخه؟
چند گونهٔ کوچک از QWERTY وجود دارد (مثلِ بریتانیایی)، اما گونهٔ مرجع و پرکاربردِ ما US-QWERTY (آمریکایی) است. در این دوره همهٔ تمرین‌ها بر اساسِ همین چیدمان است. تفاوت‌های گونه‌ها فقط در جای چند نشانه (مثلِ @، " و #) است؛ جای حروف در همهٔ آن‌ها یکی است، پس نگران نباش.
نقشهٔ پرنده‌وارِ حروف
بیا یک نگاهِ پرنده‌وار به کیبورد بیندازیم. صفحه‌کلید سه ردیفِ اصلی برای حروف دارد. این سه ردیف را بلند بخوان تا با ریتمشان آشنا شوی:
- ردیف بالا:
q w e r t y u i o p - ردیف وسط (ردیف خانگی):
a s d f g h j k l - ردیف پایین:
z x c v b n m
نگرانِ حفظ‌کردنِ این فهرست نباش! قرار نیست همه را یک‌جا به خاطر بسپاری. در طولِ دوره، حرف‌ها را گروه‌گروه و انگشت‌به‌انگشت یاد می‌گیری.
کلیدهای کلیدیِ دیگر: Space و Shift و Enter
غیر از حروف، سه کلیدِ بزرگ هست که مدام از آن‌ها استفاده می‌کنی:
- Space (فاصله): بزرگ‌ترین کلید، در پایینِ کیبورد. با شست زده می‌شود و واژه‌ها را از هم جدا می‌کند.
- Shift: در دو طرفِ کیبورد، یکی چپ و یکی راست. آن را پایین نگه می‌داری تا حرفِ بزرگ (مثلِ
Aبه‌جایa) یا نشانه‌های بالای کلیدها تایپ شوند. این دو را در ماژول‌های بعد به‌طورِ کامل تمرین می‌کنی. - Enter: سمتِ راستِ ردیفِ خانگی. یک خطِ تازه می‌سازد و با انگشتِ کوچکِ راست زده می‌شود.
چرا ردیفِ وسط این‌قدر مهم است؟
به ردیفِ وسط، ردیفِ خانگی (home row) می‌گوییم؛ چون «خانهٔ» انگشتانِ توست. در حالتِ آماده، هشت انگشتِ تو دقیقاً روی هشت کلیدِ این ردیف می‌نشینند و هر بار که حرفی در ردیفِ دیگری تایپ می‌کنی، انگشت بلافاصله به خانه‌اش برمی‌گردد.
دو حرفِ این ردیف نقشِ ویژه‌ای دارند: f و j. این دو، کلیدهای لنگرگاهِ ما هستند و در درسِ بعد با آن‌ها بیشتر آشنا می‌شویم.
فعلاً فقط همین را به خاطر بسپار: کیبورد یک نقشهٔ منظم است، نه یک آشوبِ تصادفی. وقتی این نظم را با انگشتانت لمس کنی، تایپِ بدونِ نگاه ممکن می‌شود.
در درسِ بعد، انگشتان را سرِ جایشان روی ردیفِ خانگی می‌نشانیم.